نام: احمد
نام خانوادگي: شاملو
آمدن: 1/ آذر/ 1304
رفتن: 2/ مرداد/ 1379
محل تولد: تهران

و بعد...
  پدرش افسر ارتش بود و مدام از اين شهر به آن شهر اعزام مي‌شد و همين باعث شده بود كه شاملو تحصيلات مرتبي نداشته باشد. او در سال 1322 براي اولين بار زندان‌هاي متفقين را تجربه كرد. در سال 1326 اولين مجموعه شعرش را با عنوان "آهنگ‌هاي فراموش شده" كه مجموعه‌اي از شعرهاي سنتي و نيمايي و حتي گاهي بي وزن و قافيه بود به چاپ رساند.
در سال 1330 "قطعنامه" و شعر بلند "23" را منتشر كرد. شعرهاي اين مجموعه بيانگر اين مطلب بود كه شاملو با گذر از شيوه نيمايي دنبال راه و روشي تازه است.
  او ادبيات كلاسيك را هم به خوبي مي‌شناخت و بر زبان فارسي تسلط كامل داشت كه نتيجه آن در اشعارش بسيار بارز است. او با فرهنگ عامه نيز آشنايي بسيار داشت كه در راستاي اين آشنايي اثري ماندگار يعني "كتاب كوچه" را آفريد.
  او در شعر به ديدگاهي كاملاً مستقل دست يافت تا جايي كه عنوان "پدر شعر سپيد" شايسته اوست. ويژگي بارز شعرهاي او وجود تصاويري شكوهمند و زنده، زباني محكم و قدرتمند و تفكري اجتماعي است كه از طريق اسطوره‌هاي انساني، تمثيل و نماد بيان مي‌شود. آهنگ سخن او گاهي به نثر قرن چهارم و پنجم و گاه به زبان ترجمه‌هاي كتاب مقدس نزديك مي‌شود.
تسلط كامل او بر زبان، ترجمه‌هاي او را نيز متفاوت كرد. او گاهي آنقدر با شعر يا متن درگير مي‌شود كه به نوعي بازآفريني مي‌رسد و ترجمه‌اي مثل "دن آرام" يا "پابرهنه‌ها" را مي‌آفريند.
  او بدون شك يكي از برجسته‌ترين شاگردان نيما بود.

آثار:

شعر:
آهنگ‌هاي فراموش شده(1326)، قطعنامه(1330)، آهن‌ها و احساس (1332)، هواي تازه (1336)، بـاغ آيـنـه (1338)، آيـدا در آيـنـه (1343)، آيدا در آينه و لحظه‌ها و هميشه (1343)، آيـدا: درخـت و خنـجـر و خـاطـره (1334)، ققنوس در باران (1345)، از هوا و آينه‌ها (1346)، لحظه‌ها و هميشه (1347)، مرثيه‌هاي خاك (1348)، شكفتن در مه (1349)، ابراهيم در آتش (1352)، دشنه در ديس (1356)، ترانه‌هاي كوچك غربت (1359)، مدايح بي‌صله (1370) و در آستانه (1376).

تصحيح و تحقيق:
افسانه‌هاي هفت گنبد، ترانه‌ها، رباعيات ابوسعيد ابوالخير، خيام، باباطاهر، حافظ شيراز، كتاب كوچه.

ترجمه:
نمايشنامه عروسي خون، افسانه‌هاي چيني، اشعار لوركا، رمان پابرهنه‌ها، مفت خورها، شهريار كوچولو، دن آرام، همچون كوچه‌اي بي‌انتها.

درباره او:
نام همه شعرهاي تو (2 جلد) ع. پاشايي/ بامداد هميشه (يادنامه احمد شاملو) تنظيم آيدا سركيسيان. تاملي در شعر شاملو (تقي پور نامداريان)/ احمد شاملو از آغاز تا امروز (محمد حقوقي)/ يك هفته با احمد شاملو (مهدي اخوان لنگرودي)، از زخم قلب/ شناختنامه احمد شاملو (جواد مجابي)/ بن بست و ببرهاي عاشق.

نام: مهرداد
نام خانوادگی: اوستا
آمد: 20/11/1308
رفت:17/2/1370
محل تولد: بروجرد

و بعد...
کودکی و تحصیلات ابتدایی خود را در بروجرد گذراند. او تحصیلات متوسطه خود را در تهران ادامه داد و سپس از دانشکده‌ی الهیات دانشگاه تهران(دانشکده‌ی معقول و منقول) مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته‌ی فلسفه گرفت.
او به عنوان جوانترین استاد و در سن 25 سالگی به تدریس در دانشگاه در رشته‌های زبان و ادبیات فارسی، فلسفه، فلسفه‌ی تاریخ، تاریخ هنر، تاریخ اجتماعی هنر، زیبایی‌شناسی ، روش تحقیق در زیبای شناسی، تاریخ موسیقی و ... پرداخت. و سپس در 30 سالگی به عضویت شورای بررسی رساله‌ی دکترای دانشجویان دوره‌ی دکتری ادبیات فارسی درآمد. اوستا همچنین از شاگردان بدیع الزمان فروزانفر بود.
از ده سالگی شعر می گفت. او در سال 1339 اولین کار خود را  با عنوان از کاروان رفته به چاپ رساند.
او شعررا اینگونه تعریف کرده بود: «یکی از بهترین وسائل القای مطالب عالی است که صرفا جنبه‌ی معنوی برای افراد جامعه دارد.»
او به هنگام تصحیح یک شعر در تالار وحدت بر اثر عارضه‌ی قلبی درگذشت. پیکر او در بهشت‌زهرا به خاک سپرده شد.

آثار:
حماسه‌ی آرش(مجموعه شعر)/ شراب خانگی ترس محبت خورده(مجموعه شعر-1352 )/ راما (مجموعه شعر)/ پالیزبان(نثر داستانی)/ از امروز تا هرگز(نثر داستانی)/ اندیشه‌ی فلاسفه‌ی شرق و غرب/ روش تحقیق در دستور زبان و شیوه نگارش فارسی/ نقد و بررسی آثار سنایی/ تصحیح کلیات شیخ سعدی/ تحلیل فلسفی و علمی پیرامون اصول ادیان/ روش تحقیق در تاریخ هنر/ شک و سرنوشت / تاثیر ادبیات ایران بر ادبیات جهان/ امام حماسه‌ای دیگر(مجموعه شعر)/ تصحیح دیوان سلمان ساوجی/ سیر مکاتب هنری در ایران و ...

 سبک شعر، يعني مجموع کلمات و لغات و طرز ترکيب آنها، از لحاظ قواعد زبان و مفاد معني هر کلمه در آن عصر، و طرز تخيل و اداي آن تخيلات از لحاظ حالات روحي شاعر، که وابسته به تأثير محيط و طرز معيشت و علوم و زندگي مادي  و معنوي هر دوره باشد، آنچه از اين کليات حاصل مي شود آب و رنگي خاص به شعر مي دهد که آن را «سبک شعر» مي ناميم، و قدما گاهي به جاي سبک «طرز» و گاه «طريقه» و گاه «شيوه» استعمال مي کردند.

شعر فارسي، به طور کلي، از زير سيطره و تسلط چهار سبک بيرون نيست، اگر چه باز هر سبکي به طريقه و طرزهاي مختلفي تبديل مي شود تا مي رسد به جايي که هر شاعري استيل و طرز خاصي را به خود اختصاص مي دهد که قابل حصر نيست، بنابر اين در مدارس امروز ما تنها چهار سبک را اصيل و مبدأ سبکها قرار داده ايم و آن  به قرار زير است:

1- سبک خراساني يا ترکستاني

2- سبک عراقي

3- سبک هندي

4- بازگشت ادبي يا سبکهاي جديد که منتهي به سبک جديد دوره مشروطه شده است.

توضيح آنکه اين سبکها مربوط به زمان است نه مکان، و مکان را در آن تأثيري نبوده و نيست و همچنين سبکهاي بين بين نيز هست که استاداني داشته است. مبدأ سبک خراساني از نيمه قرن چهارم هجري آغاز شده و به نيمه قرن ششم مي رسد.

سبک عراقي از آغاز قرن هفتم ابداع شده و به اواخر قرن دهم هجري مي رسد. سبک هندي از قرن دهم تا امروز، و بازگشت به شيوه هاي عراقي و خراساني از قرن دوازدهم در ايران تا امروز برقراراست. در اين دوره شعرا به همه سبکها شعر گفته و غالباً از متقدمان تقليدهاي بسيار استادانه کرده و سبک خراساني و عراقي را تجديد نموده اند، و به سبک هندي هم شعر گفته اند، و اخيراً مکتب تازه تري به وجود آمده است که افکار و عقايد بسيار تازه را به سبک کلاسيک درآوردند.

در عين حال شعراي جوان نيز هستند که در وزن و کلمات و اسلوب هم تجددي قائل شده و مشغول امتحان مي باشند.

شعراي  معروف هر دوره

1- شعراي معروف سبک خراساني: رودکي: شهيد بن حسين بلخي، ابوشکور بلخي، خسروي سرخسي، خسرواني ابوطاهر، ابوعبدالله ربنجي و لوالجي، لوکري، کسائي، دقيقي، فردوسي طوسي، عنصري بلخي، فرخي سيستاني، غضاير رازي، عسجدي، منوچهري، لامعي گرگاني، فخرالدين اسعد گرگاني، مسعود سعد سلمان لاهوري، سنائي غزنوي، امير معزي نيشابوري، ابوالفرج روني لاهوري، سوزني سمرقندي، قطران ارموي، و غيره...

شعراي موجد سبک بين بين: سيد حسن غزنوي، انوري ابيوردي، رشيد وطواط، عمادي شهرياري، خاقاني شيرواني، نظامي گنجوي، ظهيرفارياب، جمال الدين اصفهاني.

2- سبک عراقي: کمال الدين اسمعيل اصفهاني، مجيرالدين بيلقاني، رشيد الدين اخسيکتي، امامي هروي، همام تبريزي، سعدي شيرازي، مجدالدين بن همگر شيرازي، اوحدي مراغه اي، حافظ شيرازي، سلمان ساوجي، مکتبي شيرازي، عبدالرحمن جامي، هلالي جغتائي استرآبادي.

شعراي بين بين اينجا بسيارند از جمله: بابا فغاني شيراز، محتشم کاشاني.

3- سبک هندي: صائب تبريزي، زلالي خوانساري، علي نقي کمره اي، عرفي شيرازي، کليم کاشاني، فيض دکني، وحيد قزويني، بيدل، غني کشميري.

4- سبک بازگشت ادبي و شيوه هاي آزاد: آذر بيکدلي، مشتاق، هاتف، ضياء اصفهاني، رفيق، طبيب، صباحي (که به سبک عراقي شعر گفته اند)، صباي کاشاني، قا آني شيرازي، سپهر کاشاني، مجمر اصفهاني، سروش اصفهاني، محمود خان ملک الشعراي کاشاني، شيباني کاشاني، شهاب اصفهاني، سرخوش هراتي، شهاب ترشيزي، صبوري مشهدي، اديب الممالک فراهاني، اديب نيشابوري، شوريده شيرازي و  خاندان وصال در شيراز، سلطاني کرمانشاهي .

شعرايي که به شيوه حافظ شعر گفته اند: ميرزاعبدالوهاب نشاط، فروغي، بسطامي، حاج ميرزا حبيب الله مشهدي.

شعرايي که به شيوه ساده شعر گفته اند: شاطر عباس تهراني، عارف قزويني، ايرج تبريزي، سيد اشرف گيلاني .

شعراي متجدد که سبک قديم را هم حفظ کرده اند: دهخداي قزويني، بهار خراساني، فروزانفر، همائي اصفهاني، دکتر ناتل خانلري، دکتر رعدي، رهي معيري، و غيره.

شعراي  متجدد که به شيوه هندي راغبند: دکتر شهريار، اميري فيروز کوهي، گلچين، صابر تهراني، اميرالکتاب ملک الکلامي، غيره.

منبع :

http://old.tebyan.net/Adabi-Honari/83/06/html/sher-sabk.htm